Mechanizmy cytotoksyczności komórkowej

Mechanizmy cytotoksyczności komórkowej odgrywają główną rolę w zakażeniach patogenami wewnątrzkomórkowymi. Komórkami, które wykazują umiejętność wywierania efektu cytotoksycznego są: limfocyty T, komórki NK, komórki K, makrofagi a także granulocyty. Efekt cytotoksyczny makrofagów i granulocytów jest zjawiskiem nieswoistym i wynika z wydzielania do środowiska: cytokin (TNF), wolnych rodników, enzymów uszkadzających błony komórkowe. Pierwszym etapem, zanim dojdzie do aktu cytotoksycznego, jest rozpoznanie komórki docelowej. Limfocyty cytotoksyczne dokonują tego poprzez interakcję TCR (receptor na limfocycie T rozpoznający antygen) ze swoistym oligopeptydem prezentowanym przez komórkę docelową za pomocą cząsteczki MHC. Komórki NK natomiast, za pośrednictwem receptorów wiążących cząsteczki MHC a Komórki K poprzez receptor dla fragmentu Fc IgG (Fc – gamma RIII, CD16). Kolejnym etapem jest właściwy akt cytotoksyczności, który można podzielić na dwa zasadnicze rodzaje: pierwszy, związany z uwolnieniem zawartości ziaren cytolitycznych oraz drugi, związany z aktywacją swoistych receptorów dla cząsteczek nadrodziny TNF.

Leczenie ugryzień jadowitych węży

Jadowite węże są ogromnym zagrożeniem dla człowieka – to fakt niepodważalny. Istnieją gatunki węży, które jednym ugryzieniem potrafią uśmiercić ogromne i silne zwierzęta, takie jak na przykład żyrafy. Jednym z takich gatunków węży jest Mamba czarna, która w swoim jadzie zawiera neurotoksyny, hemolizyny oraz fibrynolizyny szybko atakujące układ nerwowy (zwłaszcza ośrodek oddechowy, co doprowadza do śmierci ofiary poprzez uduszenie). Ugryzienie takiego węża jest śmiertelne dla człowieka jeżeli w ciągu od jednej do dwóch godzin nie zostanie mu podana antytoksyna. Antidotum zawiera przeciwciała skierowane przeciwko toksynom danego gatunku węża. Jeżeli jednak ofiara nie potrafiła w żaden sposób rozpoznać węża, przez którego została zaatakowana, to bezwzględnie powinno się jej podać antytoksynę poliwalentną, która zwiera wszystkie przeciwciała skierowane przeciwko jadom węży z gatunków występujących na danym obszarze. Antytoksyna poliwalentna jest o wiele mniej skuteczna niż ta, skierowana przeciwko jednemu gatunkowi węża, ale w wielu przypadkach jest jedyną metodą na uratowanie życia pogryzionego.

Szkorbut – rozpoznanie i leczenie

Szkorbut, w innej nomenklaturze nazywany gnilcem, jest wynikiem niedostatecznego pobierania witaminy C (kwasu askorbinowego). Ze względu na fakt, iż witamina C jest koenzymem dla enzymów katalizujących reakcje syntezy poprzecznych wiązań kowalencyjnych pomiędzy cząsteczkami tropokolagenu (hydroksylaza prolinowa, hydroksylaza lizynowa), główne objawy szkorbutu pojawiają się na tkance łącznej. Wśród najczęściej diagnozowanych objawów gnilca wyróżnia się samoistne krwawienia, pojawiające się wskutek niedoboru kolagenu w ścianach naczyń krwionośnych, bóle (mięśniowe, stawowe, kostne), złamania, osłabienie organizmu, zapalenia dziąseł, chwianie się i wypadanie zębów a także słabe i niezwykle powolne gojenie się ran. Leczenie tej choroby jest niezwykle proste, gdyż polega, na suplementacji diety w produkty bogate w witaminę C a także preparaty ją zawierające. Poleca się spożywanie owoców cytrusowych, kiszonej kapusty oraz ziemniaków, które są niezwykle zasobne w kwas askorbinowy. Niezwykle ważne jest, aby ową witaminę wprowadzać do organizmu zawsze, gdyż nasz organizm nie potrafi jej samodzielnie syntetyzować.

Medycyna Copyright © 2017. All Rights Reserved.