Krótko o transplantologii

W drugiej połowie XIX wieku w chirurgi zaczęto stosować znieczulenie ogólne i miejscowe. Także w wieku XIX poznano zasady aseptyki. Dzięki tym osiągnięciom w następnym stuleciu mogła narodzić się transplantologia. Pierwsze próby przeszczepiania narządów dotyczyły przeszczepienia nerek. Te pierwsze próby kończyły się jednak niepowodzeniem. Pionierzy transplantologi nie potrafili bowiem pokonać bariery immunologicznej. Pierwszy udany przeszczep nerki został przeprowadzony w roku 1954. Przeszczepu tego dokonano w bostońskim szpitalu. Był to przeszczep dokonany pomiędzy osobami spokrewnionymi. Dawca i biorca byli jednojajowymi bliźniakami. W 1967 roku dokonano pierwszego przeszczepu serca. Zabieg ten został przeprowadzony w szpitalu w Kapsztadzie. Tego wyjątkowego czynu dokonał Christian Bernard. Zabieg pierwszej transplantacji serca trwał 3 godziny. Niestety, po 18 dniach od przeszczepu pacjent zmarł. Przyczyną śmierci były powikłania płucne. Rok później doktor Bernard przeprowadził drugą operację przeszczepienia serca.

Wiek XX czasem wielkiego rozwoju medycyny

Największy rozwój nauk medycznych przyniósł wiek XX. Już na początku XX wieku dzięki Paulowi Ehrlichowi zaczęto stosować chemioterapię. Za pomocą środków chemicznych leczono wówczas choroby zakaźne. Także w XX wieku zostały odkryte pierwsze, skuteczne leki przeciwko kile. Odkrycia tych leków dokonał właśnie Paul Ehrlich, który w 1908 roku za swoje odkrycie został uhonorowany nagrodą Nobla. Bardzo znaczącym odkryciem było odkrycie przez Alexandra Fleminga pierwszego antybiotyku, którym była penicylina. Podobnie jak P. Ehrlich, także A. Fleming otrzymał ( 1945) za swoje odkrycie nagrodę Nobla. W dziejach medycyny na trwałe zapisało się także nazwisko polskiego biochemika Kazimierza Funka. Kazimierz Funk wyodrębnił substancję, która przeciwdziałała chorobie beri-beri. Substancją tą była witamina B. Wraz z odkryciem w 1895 roku promieni X przez Wilhelma Rontgena zaczęto leczyć choroby nowotworowe. W XX wieku nowotwory zaczęto leczyć również chemioterapią. W 1918 roku narodziły się podstawy rehabilitacji.

Medycyna w okresie renesansu

W okresie renesansu do rozwoju medycyny przyczyniły się wielkie odkrycia geograficzne, ale także reformacja oraz wynalazek druku. W medycynie zaczęto w tym czasie używać mikroskopu, poznano także nowe metody przeprowadzanie sekcji zwłok. Największym lekarzem tego okresu był Paracelsus. W XVII wieku podstawowymi metodami leczenia było upuszczanie krwi, leki pochodzenia zwierzęcego i roślinnego oraz środki przeczyszczające. Choroby weneryczne w wieku XVII oraz w wieku XVIII były leczone głównie rtęcią, co dla wielu pacjentów miało opłakane skutki. W XVIII wieku zostały odkryte właściwości lecznicze naparstnicy, którą już wtedy zaczęto wykorzystywać do leczenia chorób serca. Wiek XVIII zapisał się jednak szczególnie na polu szczepień ochronnych. Edward Jenner stworzył pierwszą szczepionkę, którą była szczepionka przeciwko ospie prawdziwej. Bardzo duży rozwój medycyny nastąpił w wieku XIX. Zostały wówczas odkryte organizmy chorobotwórcze oraz wprowadzono środki znieczulające. Pod koniec XIX wieku zaczęto stosować w leczeniu kwas acetylosalicylowy.

Radzenie sobie z chorobami

Choroby towarzyszyły człowiekowi od zawsze. Na przestrzeni wieków zmieniał się jedynie sposób radzenia sobie z nimi. Pierwszym lekarzem znanym z nazwiska był żyjący około XXVII-XXVI wieku przed naszą erą Imhotep. W starożytnym Egipcie pełnił on funkcję kapłana, urzędnika, architekta (zbudował piramidę schodkową), ale także funkcję lekarza faraona Dżesera. W uznaniu zasług, po śmierci został uznany za bóstwo. Jednak najbardziej znany lekarz czasów starożytnych to uważany za ojca medycyny Hipokrates. Hipokrates był pierwszym lekarzem w dziejach medycyny, który oparł podstawy choroby nie na przyczynach mistyczno-religijnych, ale na racjonalnych podstawach. Także pierwsze leki i apteki pojawiły się w starożytnej Grecji. W swoich aptekach Grecy sprzedawali aromatyczne korzenie, ale także i zioła. Drugim po Hipokratesie wybitnym lekarzem był Galen, który żył w latach 130 – 200. W okresie średniowiecza medycyna była głównie domeną braci zakonnych. W tym czasie powstały pierwsze, nowoczesne szkoły medyczne.

Sposoby leczenia nadżerki

Nadżerka to problem, który może dotknąć kobietę w każdym wieku. Zawsze wymaga ona zastosowania odpowiedniego leczenia. Nieleczona może bowiem przeobrazić się w stan nowotworowy, który może zagrozić naszemu życiu. Metodę leczenia nadżerki zawsze wybiera lekarz. Do wyboru ma on między innymi koagulację chemiczną, kriodestrukcję, elektrokoagulację, waporyzację laserem oraz metodę LEEP. Koagulacja chemiczna może być stosowana wtedy, kiedy zmiany na szyjce macicy są jeszcze niewielkie. Metoda ta szczególnie chętnie stosowana jest w przypadku tych pań, które są młode i nie mają jeszcze dzieci. Najchętniej lekarze stosują jednak kriodestrukcję. Trzeba jednak pamiętać, że zabieg ten nie znajduje się na liście zabiegów refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Trzeba za niego zapłacić około dwustu złotych. Jego przeprowadzenie nie wymaga jednak stosowania znieczulenia ani pobytu w szpitalu. Po zabiegu, który trwa około pięciu minut pacjenta wraca do domu. Elektrokoagulacja wykonywana jest natomiast w szpitalach w ramach świadczeń NFZ.

Medycyna Copyright © 2017. All Rights Reserved.